Pierwsza niedziela po obfitym świętowaniu Tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Pana prowadzi nas wprost do uroczystości Trójcy Świętej. Wchodzimy w tzw. okres zwykły — czas, który z pozoru może wydawać się szarą codziennością pełną zmagań, upadków i zwątpień. Właśnie w takim kontekście odczytuję fragment Księgi Wyjścia (34,4–9), przeznaczony na ten dzień.
Izraelici są zniechęceni, Mojżesz zmęczony grzechem ludu, oddala się na spotkanie z Bogiem… I właśnie w tych okolicznościach Bóg przedstawia siebie. W wiernym tłumaczeniu Jego słowa brzmią:
„Jestem Bóg Miłosierny przed tym, jak zgrzeszysz,
i Bóg Miłosierny po tym, jak zgrzeszysz i powrócisz.
Wszechpotężny, Współczujący i Łaskawy, Cierpliwy,
Bogaty w Dobroć i Prawdę.
Przechowujący dobroć dla tysięcy [pokoleń],
wybaczający przewinienie, bunt i wykroczenie.
Ten, przed którym nie ukryje się żaden grzech
i który rozlicza przewinienie ojców na synach i wnukach
do trzeciego i czwartego [pokolenia].” Wyj 34,6-7
To obraz Boga Miłosierdzia, Dobroci, Łaskawości i Prawdy — Boga, który widzi głębiej, ale nie po to, by karać. Słowo „rozliczyć” oznacza tu raczej „objawić prawdę”, aby człowieka uwolnić od tego, co go zniewala i obciąża. Bóg nie zatrzymuje się na gniewie, bo Jego dobroć jest tysiąckroć większa niż ludzkie przewinienia.
Tajemnica Trójcy Świętej
To nadal wielką Tajemnicą, ale Bóg odsłania ją nam stopniowo, jakby po kawałeczku:
- Syn jest Słowem Prawdy, które prowadzi do Wiary.
- Duch Święty uzdalnia do przyjęcia tej Prawdy i uznania wiecznej chwały Trójcy.
- Bóg Ojciec, nieograniczony w potędze swojego działania, pragnie być naszym Ojcem.
A tam, gdzie jest Ojciec — tam jest Dom.
Nasza codzienność, naznaczona doświadczeniami grzechu własnego i cudzego, jest drogą do tego Domu. Jezus dopiero co powiedział, że idzie nam przygotować mieszkanie — miejsce, w którym każdy na swój wyjątkowy sposób będzie przebywał z Ojcem, Bogiem bogatym w dobroć, miłosierdzie i niezliczone przymioty Łaski, Miłości i Jedności. A czy dzieci nie uczą się właśnie od Ojca, jak właściwie przejść drogę swojego życia?
Niech więc nasza podróż stanie się objawieniem wiecznej Chwały Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Wtedy nawet najbardziej jałowa codzienność zacznie przemieniać się w ogród pełen nadziei.
